Urs Fischer, ILLUMInations, Biennale di Venezia 2011, Arsenale. Foto: Happy Famous Artists - Bad Art for Bad People

Zo begon het, een halfjaar geleden op de Biënnale van Venetië, als levensgrote Sabijnse-maagdenroofkaars.

In een globaliserende wereld zijn de nationale paviljoens op de Biënnale van Venetië een anachronisme. Ik praat nu de curatoren en critici na. Maar je kunt het ook zelf constateren, als je af en toe kijkt waar het geld voor de kunst vandaan komt.

Een beetje kunstenaar is tevens architect en decorbouwer. Op de 54ste Biënnale van Venetië waren er in elk geval veel kunstwerken om in rond te lopen. Paviljoens waren verspijkerd tot ruimtes die een idee of een verhaal opriepen, waarin je kon ronddwalen om zelf deel te worden van het verhaal.

In Kunstbeeld van deze maand houdt Roos van der Lint een pleidooi voor de échte kunstcriticus: de autoriteit die voor gedrukte media schrijft en niet zomaar wat blogt of twittert. Dus na mijn bezoek aan de Biënnale van Venetië afgelopen week, zit ik nu braaf recensies te lezen, om mijzelf te voorzien van “inzicht in en context bij kunst”. Roos van der Lint noemt zo’n autoriteit bij naam: Rutger Pontzen, kunstrecensent van de Volkskrant. Die heeft ook voor Metropolis M geschreven, dus die heeft er verstand van. Pontzen geeft als tip het Britse paviljoen te bezoeken. Dat heb ik gedaan, dus dat komt mooi uit.

De 53ste Biënnale van Venetië is afgelopen. Het lijkt me toepasselijk om af te sluiten met 'The end', de expositie van Ragnar Kjartansson in het IJslandpaviljoen. Hieronder een interview met de kunstenaar van juni dit jaar, aan het begin van de Biënnale.

'The end' bestaat uit twee gedeelten, een video-installatie in de ene ruimte, een performance in de andere.

Het Vaticaan wil meedoen aan de Venetië Biënnale in 2011. De Paus heeft gezegd dat schoonheid een weg is naar het transcedente, het ultieme mysterie, en naar god. Waarmee maar weer aangetoond is, dat je niet per se iets nieuws hoeft te vertellen om in het nieuws te komen.

Schoonheid was er veel, op de Biënnale van 2009. De tentoonstelling in het Arsenale 'Making Worlds', was opvallend esthetisch. Benieuwd wat de Paus had gevonden van Gonkar Gyatso (Lhasa, 1961).

Een van de neven-exposities op de Venetië Biënnale 2009 is ON-AIR, van de Zuid-Koreaanse fotograaf Atta Kim (1956). In de eerste zaal hangen grote foto's van steden. Herkenbaar, hier ben ik geweest - Berlijn, een boulevard in Parijs, een winkelstraat in Delhi. Maar er is iets raars mee. De straten zijn leeg. Geen mens, geen auto, geen eenzame fietser. Bij de foto van India dringt het pas goed tot me door: dit bestaat niet.