In de Serpentine Gallery in Londen zijn vier korte films te zien van Philippe Parreno (1964), zijn eerste solo-tentoonstelling in het Verenigd Koninkrijk. Dat een filmer de blik van de toeschouwer stuurt, dat is gewoon. Maar Parreno stuurt je ook fysiek: hij regisseert hoe je als bezoeker door de galerie loopt en waar je naar kijkt. Dat doet hij voornamelijk met geluid. Als de film in de ene zaal is afgelopen, verplaatst het geluid zich langzaam door de ruimte en word je naar een volgende zaal gelokt, waar een nieuwe film begint. Zo gebruikt Parreno de hele galerie als zijn medium en maakt hij van de expositie zelf een kunstwerk.

Deze geweldige animatie heeft afgelopen zondag de prijs voor de beste poëziefilm gewonnen op het vijfde ZEBRA Poetry Film Festival in Berlijn. Der Conny ihr Pony (Duitsland, 2008) van Robert Pohle en Martin Hentze, gebaseerd op een gedicht van Gabriel Vetter, werd gekozen als beste van 26 poëziefilms uit 21 landen.

Geen gewone film, geen muziekclip, niet echt videokunst en nee, ook geen bad trip, maar wat is ODDSAC dan wèl? Goede vraag. ODDSAC wordt beschreven als een ‘visueel album’, het resultaat van een vierjarige samenwerking tussen videokunstenaar Danny Perez en de band Animal Collective.