Nieuwsgierigheid is een deugd. Niet eentje die makkelijk te cultiveren valt. Pandora kreeg er spijt van, net als Eva en Mariken van Nieumeghen, om maar een een paar illustere seksegenoten te noemen. Want nieuwsgierigheid is een vrouwelijke eigenschap, dat lijkt me evident.

Evenmin als andere vrouwelijke eigenschappen is nieuwsgierigheid iets waarmee je aan kunt komen. Nieuwsgierig zijn, betekent toegeven dat je iets niet weet. Dat je geen flauw idee hebt, soms. Je begeeft je op onbekend, gevaarlijk terrein. Of je trapt met veel geweld een open deur in, en daar sta je dan. Beter om je van te voren te wapenen. Beter om alvast een mening hebben en het liefst eentje, die groter is dan die van de buurman.

Weblogs met meningen zijn er in overvloed. Meningen verspreiden zich sneller dan griep en zijn al even moeilijk uit te roeien. Straks gaan we nog denken, dat je een mening moet hebben om je te mogen uiten. Dat contact hetzelfde is als het uitwisselen van stellingen en argumenten. Maar laat ik niet in de valkuil trappen om daar iets van te vinden.

Kunst, cultuur en media zouden het terrein kunnen zijn van ontdekkingen. Van doodlopende straten, van voor de honderdste keer het wiel opnieuw uitvinden, van stomme vergissingen en soms ineens een verrassing. Maar dat is niet altijd zo. Soms staan er mensen met hun meningen in de weg. Over wat kwaliteit is bijvoorbeeld, welk genre de moeite waard is, wat actueel is en wat niet, wie er belangrijk is en wie niet, en over kunst met een grotere K dan die van de buurman.

Dit blog is een werk in uitvoering. Hopelijk blijft het dat en wordt het niet zo'n kader waar je nooit meer uit kunt. Wat ik wil is: dingen zien, lezen en horen en daar iets over schrijven. Een archief van wat ik leuk, spannend, interessant vind. Voor mezelf, om uit te vinden wat ik nog niet wist. En voor iedereen die mee wil kijken, lezen of luisteren. Dat ik dan af en toe een mening heb, zal wel onvermijdelijk zijn. Hopelijk raak ik er onderweg ook wat kwijt.